KONTAKTUČLANITE SEPRESSLINKOVIDOKUMENTI

Srebrenica ima sto očiju

Nema mesta i događaja koji je toliko podelio našu javnost kao što je to slučaj Srebrenice. Pogleda na ovo stratište ima onoliko koliko je (ostrašćenih) posmatrača. Od najvećeg zločina posle Drugog svetskog rata do potpunog zataškavanja samo je jedan korak.

Srebrenica : pitanje svih pitanja


Srebrenica je grad u Bosni i Hercegovini, koji je tokom svoje istorije promenio nekoliko imena, kao što su Domavia, Argentarija, Argentum, Bosnia Argentaria itd. Na području Srebrenice postojali su tragovi života još od najranijih vremena, što je bilo uslovljeno povoljnim geografskim položajem i bogatstvom srebrnom rudom. Za vreme vladavine Rimskog carstva, Srebrenica je bila glavni centar za kovanje novca i jedna od najvećih kovačnica Rimske imperije. Srebrenica je deset dana jahanja udaljena od Dubrovnika. Srebrenica je u srednjovjekovnoj Bosni činila veoma važan prostor zbog vrednih nalazišta plemenite rude, tako da su je posećivali putnici iz svih krajeva sveta, ostavljajući u ovom kraju tragove različitih kultura. Posmatrano sa vojnog aspekta, njena važnost bila je neprocenjiva, zbog povoljnog geografskog položaja. (Navedeno prema Wikipediji)

The Srebrenica Massacre, also known as Srebrenica Genocide, was the July 1995 killing of an estimated 8,000 Bosniak males, in the region of Srebrenica in Bosnia and Herzegovina by units of the Army of Republika Srpska (VRS) under the command of General Ratko Mladić during the Bosnian War. In addition to the Army of Republika Srpska, a paramilitary unit from Serbia known as the "Scorpions" participated in the massacre. The Srebrenica massacre is the largest mass murder in Europe since World War II. In the unanimous ruling "Prosecutor v. Krstic", the Appeals Chamber of the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY), located in The Hague, ruled that the Srebrenica massacre was an act of genocide, the Presiding Judge Theodor Meron stating: „By seeking to eliminate a part of the Bosnian Muslims [Bosniaks], the Bosnian Serb forces committed genocide. They targeted for extinction the forty thousand Bosnian Muslims living in Srebrenica, a group which was emblematic of the Bosnian Muslims in general. They stripped all the male Muslim prisoners, military and civilian, elderly and young, of their personal belongings and identification, and deliberately and methodically killed them solely on the basis of their identity.” (Navedeno prema Wikipediji)

"Politika agresije i etničkog čišćenja koju su implementirale srpske snage u Bosni i Hercegovini od 1992. do 1995. godine uz direktnu pomoć srpskog režima Slobodana Miloševića i njegovih saveznika (koja je uzrokovala raseljenje više od 2.000.000 stanovnika i procenjeno 200.000 žrtava, desetine hiljada silovanih ili na drugi način mučenih i zlostavljanih osoba, dok su nevini civili Sarajeva i drugih urbanih naselja bili neprestano izloženi granatiranjem i snajperskim napadima) definisani su kao kriminalni čin genocida po definiciji kako navodi član 2 Konvencije za prevenciju i kažnjavanje genocida, potpisan u Parizu 9. decembra 1948. godine i stavljen u punopravnu snagu 12. januara 1951. godine." (Iz rezolucija SAD broj 199, koja je usvojena apsolutnom većinom 27. juna 2005. u američkom Kongresu)

In the Bosnian silver-mining town of Srebrenica in July 1995, one of the most notorious modern acts of gendercide took place (gendercide is gender-selective mass killing. The term was first used by Mary Anne Warren in her 1985 book, Gendercide: The Implications of Sex Selection). While the international community and U.N. peacekeepers looked on, Serb forces separated civilian men from women and killed thousands of men en masse, or hunted them down in the forests. (Navedeno prema www.gendercide.org)

„Ovdje je sve sumorno, dragi prijatelju. Teško se je miriti sa ovim beznađem i svekolikom bijedom. Pišem i stvaram kao nikad do sada. Možda moji stihovi i dođu do tebe jednog dana. Pročitaj ih jer ti znaš da sam uvijek uvažavao tvoje mišljenje. Moja bolest, žutica, nije jača od želje da se jednog dana sretnemo uz gemišt i pjesmu. Prebrodiću ja ovo sve. Crne oči mi se ne javljaju, ne pišu. Jesam li to od svih zaboravljen? Ukoliko mi se ukaže prilika poslaću ti jedan primjerak naših novina Srebrenički glas koji uredjujem sa nekolicinom entuzijasta.“ Nino Ćatić, pismo iz Srebrenice, krajem 1993. godine (Navedeno prema sajtu www.srebrenica.ba)

„U Srebrenici nikad bio nisam, a znam od prije za to mjesto. Poslije ovoga najnovijeg rata reputacija te kasabe dosjegla je takve razmjere da se pitam da li je to neki kontinent iz sledećih razloga: u julu 1995 pobijeno 100.000; u Ilijašu živi 10.000 Srebreničana; u Vogošći živi 10.000 Srebreničana; u sarajevskoj opštini Novi Grad živi 20.000 Srebreničana; u opštini Ilidža živi 20.000 Srebreničana; pa kad se dodaju i oni u okolini Tuzle, na Ozrenu, pa oni koji su izginuli od ’92. do ’95... E, ako se ne množe kao gremlini, onda su stvarno fenomen. Pitanje svih pitanja, pitanje Srebrenice je i dalje prisutno i biće od svekolike spoznaje istine o zbivanjima u BIH krajem prošlog vijeka.“ (Navedeno prema čet-sobi iz Sokolca, 2007)

„Sa jedne strane, mislim da se Srbija još uvek ne suočava sa prošlošću i da postoje jako veliki otpori da se tema zločina i ratova otvori, a opet mi se, sa druge strane, čini da koliko pre mesec dana nismo mogli ni da zamislimo da će na nekoliko beogradskih televizija Srebrenica biti glavna tema. Mislim ipak da je to napredak, kao što je veliki napredak i ova inicijativa, kao što je napredak što je inicijativu podržao gospodin Pajtić... To nam zaista daje nadu da je proces ipak započeo. Naravno, veliko je pitanje dokle ćemo da doguramo, jer smo doživeli prilično veliki poraz, i mi lično i ovo društvo i ova država. Zbog toga što Skupština Srbije nije uspela da donese deklaraciju o osudi genocida u Srebrenici, nego su se stranke izdelile na pojedinačne deklaracije. Najtragičnije u celoj stvari je to što oni nisu uspeli da se slože čak ni oko toga da pomenu Srebrenicu kao jedan specijalni slučaj kada se govori o ratnim zločinima na području bivše Jugoslavije.“ Vesna Pešić na tribini Nezavisnog udruženja novinara Vojvodine, 2005.

Den Haag, 26.02.2007. - Sa 13 glasova za i dva protiv, Međunarodni sud pravde (ICJ) u Hagu zaključuje da Srbija nije počinila genocid kroz svoje organe, ili osobe čija dela bi uključivala njenu odgovornost prema međunarodnom običajnom pravu kao kršenje njenih obaveza po Konvenciji o sprečavnju i kažnjavanju dela genocida, saopštila je danas predsednica ICJ Rozalin Higins. Sa 13 glasova za i dva glasa protiv, ICJ zaključuje da Srbija nije bila u nameri da počini genocid, niti je podsticala izvršenje genocida, dok je sa 11 glasova za i četiri glasa protiv ICJ zaključio da Srbija nije bila saučesnik u genocidu. Sa 12 glasova za i tri protiv, ICJ je zaključio da Srbija jeste prekršila obavezu da spreči genocid po Konvenciji o spečavanju i kažnjavanju dela genocida, u vezi s genocidom koji se desio u Srebrenici u julu 1995. godine. (Agencijska vest)

Koliko je zapravo stradalo : tabla na ulazu u Srebrenicu

"Pored svih formalno-pravnih manjkavosti predloga dr.Dimitrijevića o krivičnom progonu lica koja negiraju genocid u Srebrenici ili drugi slučaj genocida utvrđen sudskom presudom,smatram da to i suštinski nije pravilno.Sloboda govora i mišljenja je princip koji je iznad činjenice genocida utvrđene u nekoj sudskoj presudi. U ustavu postoji niz načela i osnova državnog i državnog uređenja koja predstavljaju elementarni temelj države i društva. Negiranje tih ustavnih načela nije krivično kažnjivo,svako može da ih dovodi u pitanje,da se zalaže za njihovo ukidanje i promenu.Jedino nije dozvoljeno da se poziva na njihovo ukidanje protivustavnim i nasilnim putem,ali samo negiranje ustavnih načela i uređenja nije kažnjivo. Ne postoji razlog što bi štitili od negiranja genocid utvrđen u nekoj presudi,kada osnove našeg državnog i društvenog uređenja koje su izražene u ustavnim načelima i normama uopšte ne štitimo na takav način.Jedna činjenica utvrđena u nekom sudskom postupku,makar to bio i genocid,je mnogo manje važna od ustavnih načela koja čine temelj države i društva i ne može se jedan presedan Haškog Tribunala krivično zaštititi i tako izdignti iznad Ustava i njegovih principa koji ne uživaju krivičnopravnu zaštitu. Ustav i ustavno pravo (nisu sve norme ustavnog prava u ustavu ima ih i u zakonima čak i podzakonskim aktima-Statut Pokrajine,Poslovnik skupštine) takođe zabranjuju genocid.Opet i pored toga dozvoljeno je negirati i dovoditi u pitanje sve norme ustava i ustavnog prava (pa i one koje zabranjuju genocid uopšte),svako može to kritikovati i negirati do mile volje.“ (Čet-soba B 92, 2007)


  •  

     

  •    Belgrade Security Forum

  •    

  •  

    Nacionalni konvent o Evropskoj uniji

  •  

     

  •  

    OCDoskop

  • Beta - novinska agencija

  • Privredna Komora Srbije

  • EurActiv.rs

  • Slovak Aid

  • Evropa Plus